"რაოდენ დიდი უფსკრულია ჩემს უბედურ ყოფასა და ქრისტეს მარადიულ სამეფოს შორის"


ნაპოლეონ ბონაპარტეს სიტყვა, რომელიც მან სიკვდილის წინ წმიდა ელენეს კუნძულზე დაწერა:

„მე ვიცნობ ადამიანებს და მე გეუბნებით თქვენ, რომ იესო არ არის ადამიანი, მას ნებავს გვწამდეს მისი, არ გვაძლევს რა სხვა საფუძველს გარდა მისი შემაძრწუნებელი სიტყვებისა: „მე ვარ ღმერთი“. ფილოსოფოსებს სამყაროს საიდუმლოების ახსნა სურთ თავისი ამაო (ცარიელი) ნაშრომებით. ისინი უგუნურები არიან, მტირალ ბალღსა ჰგვანან, მთვარე რომ მოუსურვებია სათამაშოდ. ქრისტე არასდროს მერყეობდა, ის ლაპარაკობდა „ვითარცა ხელმწიფება აქუნდა“. მისი რელიგია საიდულმოებაა, მაგრამ დაფუძნებულია თავისავე საკუთარ ძალაზე. ის ეძიებს და ითხოვს კაცთაგან აბსოლუტურ სიყვარულს – ყველაზე ძნელს, რაც შეიძლება იყოს ცისქვეშეთში. ალექსანდრე მაკედონელი, ცეზარი, ჰანიბალი იმარჯვებდნენ ქვეყანაზე, მაგრამ მათ არ ჰყოლიათ მეგობრები. შესაძლოა მე ერთადერთი ადამიანი ვარ, ვინც პატივს სცემს ალექსანდრეს, ცეზარს, ჰანიბალს.

ალექსანდრემ, ცეზარმა, კარლ დიდმა და მე დავაარსეთ იმპერიები, მაგრამ რაზე? – ძალაზე. ქრისტემ თავისი იმპერია დააარსა სიყვარულზე და მილიონები დღესაც მზად არიან თავისი ცხოვრება შესწირონ მას. მე თვითონ ისე მივიზიდე მასები, შთავაგონებდი რა მათ, რომ თავს წირავდნენ ჩემთვის, მაგრამ ამისთვის ჩემი იქ ყოფნა იყო საჭირო. ამჟამად მე წმინდა ჰელენეს კულძულზე ვარ და სადღა არიან ჩემი მეგობრები? – მე დავიწყებული ვარ და მალე ვიქცევი მტვრად, მატლის შესაჭმელად. რაოდენ დიდი უფსკრულია ჩემს უბედურ ყოფასა და ქრისტეს მარადიულ სამეფოს შორის, ქრისტესა, ვისაც აღიარებენ, ვინც უყვართ, ვისაც თაყვანსა სცემენ, და ვისი გავლენაც მთელ დედამიწას მიმოეფინება. სიკვდილია ნუთუ ეს? – თქვენ გეუბნებით: ქრისტეს სიკვდილი ღმერთის სიკვდილია! მერწმუნეთ მე – იესო ქრსიტე – ღმერთია!“

www.orthodoxy.ge




ჰერაკლეს სარკოფაგი ანტალიაში დააბრუნეს


Картинки по запросу Саркофаг Геракла 57 წლის წინ  თურქეთიდან უკანონოდ გატანილი ჰერაკლეს სარკოფაქი ანტალიაში დააბრუნეს. უნიკალური არტეფაქტი თურქულ მხარეს ანტალიის არქეოლოგიურ მუზეუმში თურქეთის კულტურისა და ტურიზმის მინსიტრის ნუმან კურტულმუშის თანდასწრებით  გადასცეს.

სარკოფაგი, რომელიც ძვ.წ.  II  საუკუნით თარიღდება, 1958 წელს, თურქეთში  არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმაჩინეს.  ორი წლის შემდეგ ისტორიული ნივთი უკანონოდ გაიტანეს თურქეთის ტერიტორიიდან. უნიკალური ექსპონატის აღმოჩენა მხოლოდ 2010 წელს გახდა შესაძლებელი, მის კვალს ჟენევაში მიაგნეს.  დაიწყო სასამართლო დავა, რომელმაც  ამა წლის სექტემბრამდე გასტანა. სასამართლოს გადაწყვეტილებით სარკოფაგი თურქეთის მხარეს დაუბრუნეს. ეს უკვე 41–ლი ექსპონატია, რომელიც მიმდინარე წელს თურქეთს დაუბრუნდა.

 




რუსეთმა II მსოფლიო ომის პირველი დღეების საიდუმლო ოქმები გაასაჯაროვა


მეორე მსოფლიო ომი — ყველაზე მასშტაბური და სისხლისმღვრელი კონფლიქტია კაცობრიობის ისტორიაში. აზიაში ის დაიწყო მეორე იაპონია-ჩინეთის ომით 1937 წლის 7 ივლისს და ევროპაში გერმანიის თავდასხმით პოლონეთზე 1939 წლის 1 სექტემბერს. საომარი მდგომარეობა ევროპაში დასრულდა 1945 წლის 8 მაისის ვერმახტის კაპიტულაციით, ხოლო აზიაში — 1945 წლის 2 სექტემბერს იაპონიის კაპიტულაციით.

მეორე მსოფლიო ომის ძირითადი ბრძოლის ადგილი იყო: აზია, წყნარი ოკეანის აუზი, ევროპა და ჩრდილოეთ აფრიკა. საომარი შეტაკებები მიმდინარეობდა აგრეთვე ჩრდილოეთ ამერიკაში (არქტიკა) ალასკასა და გრენლანდიაზე, ახლო აღმოსავლეთში — ერაყსა და ირანში, აღმოსავლეთ აფრიკაში — ეთიოპიასა და სომალიში, აგრეთვე სამხრეთ ამერიკაში (სურინამის დაპყრობა), ტიბეტში (ტოლსტოი-დოლანის მისია) და ანტარქტიდაზეც კი (ოპერაცია „ტაბარინი“).

მეორე მსოფლიო ომმა იმსხვერპლა 60 მილიონამდე ადამიანის სიცოცხლე, მათ შორის 20 მილიონამდე მშვიდობიანი მოქალაქის. ომის სულისკვეთება გაჟღენთილი იყო მძლავრი იდეოლოგიზმით, რამაც ურიცხვი სამხედრო დანაშაული და მშვიდობიან მოსახლეობაზე სისტემატიური ძალადობა გამოიწვია, რომელიც გენოციდშიც კი გადაიზარდა.

22 ივნისს   გერმანია საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე შეიჭრა. პირველივე დღეს გერმანიის შეიარაღებულმა ძალებმა მნიშვნელოვნად შეარყიეს სახალხო არმიის უძლეველობის მითი.

მსოფლიო ომმა უმძიმესი ადამიანური ზარალი მიაყენა საქართველოს. საერთო ჯამში, ომის დროს სამხედრო სამსახურში გაიწვიეს ნახევარ მილიონზე მეტი კაცი, მათგან დაახლოებით 350 ათასი დაიღუპა ან უგზო-უკლოდ დაიკარგა, 100 ათასამდე ხეიბარი დარჩა. ეს საბჭოთა რესპუბლიკებიდან მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით პროცენტურად ყველაზე დიდი მაჩვენებელი იყო. საჭირო გახდა ქვეყნის მეურნეობის სამხედრო რელსებზე გადაყვანა.  ომის პერიოდში შეიქმნა რამდენიმე ქართული დივიზია.  224-ე ქართული დივიზია მონაწილეობდა ბრძოლებში ქერჩის ნახევარკუნძულზე და თითქმის მთლიანად განადგურდა.  ქართველები ასევე იგზავნებოდნენ სხვა საჯარისო ნაწილებში და აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ პარტიზანულ ომებში.

რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ უნიკალურ დოკუმენტებს, რომლებიც დღემდე ცენტრალურ არქივში ინახებოდნენ, გრიფი “საიდუმლო” მოხსნა და საკუთარ  საიტზე  ( http://22june.mil.ru/)  გამოაქვეყნა.  საბუთებში დაცულია ინფორმაცია ომის პირველი დღეებზე, სამხედრო მეთაურების დეტალური პატაკები ფრონტის ხაზზე არსებული სიტუაციის შესახებ, საიდანაც  ნათალად  ჩანს, რომ საბჭოთა კავშირი ომისთვის მზად არ იყო.

www.premiumi.ge

 




უნიკალური აღმოჩენა – ამორძალთა სახელები კავკასიური ენების მეშვეობით ამოიკითხეს!


სტენფორდის უნივერსიტეტის მეცნიერთა ჯგუფმა ძველბერძნული კერამიკული ჭურჭელი შეისწავლა და მათზე დატანილი ამორძალთა სახელების ამოკითხვა და თარგმნა შეძლო. ედრიენ მეიორმა და დევიდ სონდერსმა 12 ლარნაკზე აღბეჭდილი ამორძალთა სურათების ქვეშ არსებული წარწერები ფონემებად აქციეს და აღმოაჩინეს, რომ მათი ამოკითხვა მხოლოდ ჩრდილოკავკასიური ენების მეშვეობით  იყო  შესაძლებელი.

საქმე იმაშია, რომ ლარნაკებზე ბერძნული ანბანით დატანილი წარწერები არც ბერძნულ და არც სხვა ძველ ენებსა თუ დიალექტებზე არ ითარგმნებოდა. მეცნიერებსა და ისტორიკოსებს ისინი ასოთა უაზრო ნაკრებად მიაჩნდათ.  ბრიტანლემა მკვლევარებმა  ამ წარწერების ტრანსკრიპცია კანადელ  ლინგვისტს და კავკასიის იშვიათი ენების მცოდნეს ჯონ კოლარუსოს გადასცეს, ხოლო  წარწერების წარმომავლობზე არაფერი უთქვამთ. ჯონ კოლარუსომ, რომელიც ფლობს ჩერქეზულ, აფხაზურ, ოსურ და უბიხურ ენებს, შეძლო ამ წარწერების თარგმნა. როგორც აღმოჩნდა, ამორძალთა სახელები ამავდროულად მათ თვისებებსაც განსაზღვრავდნენ და შემდეგნაირად ითარგმენბოდნენ: პრინცესა, ცეცხლოვანგვერდიანა, არდაუთმო, ჯავშნის ღირსი, საბრძოლო შეძახილი და ა.შ. ამრიგად, მეცნიერებმა 2500 წლის წინ  დაკარგული ენა ააჟღერეს. რორგორც ჩანს, ეს სვითელი მომთაბარეები იყვნენ, რომლებიც ელადასთან ხან ომობდნენ, ხან კი ვაჭრობდნენხოლმე. კვლევის ავტორებს მიაჩნიათ, რომ ლარნაკებზე ამორძალთა და მათი სახელების გამოსახვით ელინები ცდილობდნენ შეენერჩუნებინათ ინფორმაცია მათ შესახებ, ფონეტიკური სახითაც კი.

 „როგორც ჩანს, ბერძნები პატივს სცემდნენ ამორძალებს, თუმცა მათ მიმართ არარერთგავროვანი დამოკიდებულება ჰქონდათ. ძველ საბერძნეთში ქალთა და მამაკაცთა უფლებების თანასწორობაზე საუბარი ზედმეტი იყო, ამიტომ ის აზრი, რომ ქალს მამაკაცივით შეეძლო ჩაცმა და ბრძოლა, ბერძნებს ექსტრავაგანტულად მიაჩნდათ.”– განმარტავს ედრიან მეიორი. დიდი ხნის მანძილზე ისტორიკოსები თვლიდნენ, რომ ამორძალები მითიური, გამოგონილი პერსონაჟები იყვნენ, სანამ არქეოლოგებმა არ აღმოაჩინეს სკვითელი მეომარი ქალების სამარხები.

ლინგვისტმა ჯონ კოლარუსომ ლარნაკებზე არა მხოლოდ ამორძალთა სახელები თარგმნა, არამედ ნახატის აღმნიშვნელი ფრაზებიც ამოიკითხა. ასე, ორ ამორძალთა ნადირობის სცენას თან ახლავს წარწერა, რომელიც აფხაზურ  გამონათქვამს „ძაღლის სადავედან აშვება“– ს ნიშნავს. ამორძალების ნადირობის სცენაზე მართლაც ძაღლია გამოსახული. ერთერთ ლარნაკზე კი აღბეჭდილია  წესრიგის დამცველი და გალია  მკვდარი ბატით.  ნახატს წარწერა ახლავს „ეს საძაგელი ქურდი იმ ადამიანს პარავს“.  ეს ფრაზა ჯონ კარლრუსომ ისე თარგმნა, რომ ნახატი თავლითაც არ უნახავს. სხვათაშროის, იმ პერიოდში ათენის  „პოლიციის„ რიგებში აქტიურად იღებდნენ სკვითებს. კიდევ ერთი ლარნაკის წარწერა შემდეგნაირად გაიშიფრა:“მის გვერდით ძაღლი ზის“ , ეს ფრაზა მართლაც ახლავდა სცენას, რომელზეც სკვითი მეომარი და მის ფეხებთან მჯდომარე ძაღლია გამოსახული.

ათენში დამზადებული ლარნაკები ამორძალთა გამოსახულებით  დიდად ფსობდნენ ძველ სამყაროში, ხმელთაშუა ზღვის ტერიორიაზე და იტალიაში, ასეთ ჭურჭელს დღემდე პოულობენ ეტრუსუკულ სამარხებში. ბრიტანელმა მეცნიერებმა 1500 არსებული ლარნაკიდან ჯერჯერეობით მხოლოდ 12  შეისწავლეს. კვლევის შედეგები გამოქვეყნებულია ჟურნალ „Hesperia“–ში.

წყარო




II მსოფლიო ომში დაკარგული 20 ქართველი ჯარისკაცის ნეშტი აღმოაჩინეს


მეორე მსოფლიო ომის დროს უგზო-უკვლოდ დაკარგული რამდენიმე ქართველი ჯარისკაცის ნეშტი აღმოაჩინეს. ინფორმაციას ვეტერანების საქმეთა სახელმწიფო სამსახური ავრცელებს.

ვეტერანების საქმეთა სახელმწიფო სამსახურის ცნობით, ამ საკითხზე დოკუმენტაცია საქართველოს საერთაშორისო კავშირმა “გამარჯვების მემკვიდრეები” მიაწოდა.

კუვშინოვოს სოფელში იყო სამხედრო აეროდრომი, სადაც 1942 წელს დაიღუპნენ მეომრები. დღესდღეობით ამ ადგილას მიმდინარეობს კვლევა დაღუპულების აღმოსაჩენად.

ასევე, საძიებო რაზმ “კურგანში”   გადაცემულია დიდი სამამულო ომის დროს ქ. გორკის (ნიჟნი-ნოვგოროდის) ჰოსპიტალებში გარდაცვლილ ჯარისკაცთა წიგნი. წიგნში არის ქართველი ჯარისკაცების მონაცემები, რომლების სახელებიც არსად არის ასახული ან ითვლებიან უგზოუკვლოდ დაკარგულებად, შესაბამისად, მათი ოჯახის წევრებმა დღემდე არ იციან თავიანთი
ახლობლების ბედის შესახებ.

ვაქვეყნებთ სიას ჩვენს ხელთ არსებული დოკუმენტის მიხედვით, თუ შეძლებთ ამოიცნოთ თქვენი ოჯახის წევრი,დაუკავშირდით საერთაშორისო ასოციაცია “გამარჯვების მემკვიდრებიის” წარმომადგენლებს: ტელ: 2 64 87 72; ელ.ფოსტა: Olegi.jolia@gmail.com”, – ნათქვამია ვეტერანების საქმეთა სახელმწიფო სამსახურის განცხადებაში.

ქ. გორკის ჰოსპიტალებში გარდაცვლილ ქართველ ჯარიკსაცთა სია:

 1) ბოკუჩავა ვარლამ იასონის ძე 1921 დ.წ., აბაშას რაიონი, სოფ. ნორიო (საბოკუჩაო)

  2) ორენდაული არსენი 1911 დ.წ., კალან-ტანა, სოფ. ალუანი.

3) სკულუხია (სხულუხია?) ლეონტი პანტელეის ძე, 1921 დ.წ., ქ. ზუგდიდი

4) ნანაბიშვილი მიფი ილარიონის ძე, 1925 დ.წ., სიღნაღის რაიონი

5)აბხაიძე აპოლონი არსენტის ძე, 1902 დ.წ., ქ. ქუთაისი

6) ლამინოშვილი სემიონი (სიმეონი/სიმონი?) ლეონტის ძე, 1916, სოფ. ხაშური

7) ამიროზაშვილი ლევო, 1922 დ.წ.,თბილისის რაიონი, სოფ. ხანდუკი (ხანდოკი?)

8) კილოსანია შოთა ლუკას ძე, 1919, ქ. ზუგდიდი

9) ტრუიძე (თრუიძე/ფრუიძე) ლევანი კონსტანტინეს ძე, 1925, ქ. თბილისი

10) ზაკოლოშვილი (?) მიხეილ ლევანის ძე, 1917 დ.წ., ბორჩალის რაიონი, სოფ. წერაქვი

11) კანდელიძე ჰასან ალილოს ძე. 1901, ქობულეთის რაიონი, სოფ. ჩანი (?)

12) შარვაშიძე გიორგი ლეონტის ძე, 1926, ქ.ქუთაისი

13) ტალახაძე შოთა, 1921, თბილისი

 14) მუმლაძე აკაკი გალაქტიონის ძე, 1923, ქ.ჭიათურა

15)გამყრელიძე გიორგი გერასიმეს ძე, 1918, ონის რაიონი სოფ. კომანდელი (?)

16) გორგაძე (გარგაძე) ზექერია (ზაქარი), 1916, კოდა, სოფ. კეგულა (?)

17) პერტახია ვალიკო, 1914, აბაშას რაიონი, სოფ. შერაკი (?)

18) გოგიშვილი შალვა მაკარის ძე, 1897, აბაშას რაიონი

 19) ფრუიძე ლევან კონსტანტინეს ძე, 1925 დ.წ., თბილისი

20) ჩუბილიძე (ჩუბინიძე?) პეტრე პარამონის ძე, 1920, ჭიათურის რაიონი”

ს. კუვშინოვოს სრულის სიის სანახავად გადადით ბმულზე   imedinews.ge




თურქეთში უნიკალური ბერძნული მოზაიკა აღმოაჩინეს


თურქдревний-греческий-мозаика-работ-зеугма-1ეთის ტერიტორიაზე მდებარე ძველბერძნულ ქალაქ ზევგმაში უნიკალური მოზაიკები აღმოაჩინეს, რომლებიც ჩვ.წ–მდე  II საუკუნით თარიღდება.

მოზაიკები თითქმის პირვენდელ მდგომარეობაშია შემონახული. ისტორიულმა ობიექტმა  საერთაშორისო არქეოლოგიური საზოგადოების ყურადღება 2000 წელს  მიიპყრო, როდესაც თურქეთის მთავრობა ქ.ზევგმას მახლობლად კაშხალის მშენებლობა წამოიწყო და ძველბერძნულ ქალაქს დატბორვა დაემუქრა.

ანკარას უნივერსიტეტის მეცნიერებმა და არქეოლოგებმა აღნიშნულ ტერიტორიაზე გათხრები დაიწყეს, თანდათან გამოიკვეთა ქალაქის უბნების და ქუჩების კონტურები. ქალაქში მდებარე სახლები მეტწილად  ქვით იყო ნაგები. ზოგიერთ კედელსა თუ იატაკზე არქეოლოგებს ძველბერძნულ სტილში შესრულებული მოზაიკები ხვდებოდა.  სახლის ინტერიერის მოსართავად ადამიანები მოზაიკას იყენებდნენ, რომლებშიც ძველბერძნული მითოლოგიის პერსონაჟები იყვნენ გამოსახულები. წელს კი ერთ–ერთ სახლში მეცნიერები ფერადი შუშით გაწყობილ ულამაზეს მოზაიკას წააწყდნენ.

“ამ სახლში 6 ოთახია, ერთ–ერთში უნიკალური, მშვენიერი მოზაიკა აღვმოვაჩინეთ.  ამიერიდან ჩვენ ამ ქალაქის აღდგენასა და კონსერვაციაზე ვიმუშავებთ. თავდაპირველად ქალაქს დროებით სახურავს გადავაფარებთ. ჩვენი ანგარიშით, ქალაქში 200–300 სახლია, აქედან 25  ჯერ კიდევ წყლის ქვეშაა დარჩენილი. გათხრებს მომავალი წლისთვის დავასრულებთ.” – აღნიშნა ანკარას უნივერსიტეტის პროფესორმა ქუთალმიშ გორქეიმ.

древний-греческий-мозаика-работ-зеугма-3




1903–1916 წლის საქართველო – უნიკალური ფერადი ფოტოსურათები


Похожее изображение
ს.პროკუდინ–გორსკი, კაროლისწყალი, საქართველო, 1912 წ.

რუსმა ფოტოგრაფმა, ქიმიკოსმა, გამომგონებელმა  სერგეი პროკუდინ–გორსკიმ ფერადი ფოტოსურათის გადაღების უნიკალური მეთოდი შექმნა. კერძოდ,   1902 წელს   მან ფერადი გამოსახულების გადასაღები კამერის საკუთარი მოდელი შექმნა, ასევე შექმნა ფერადი სურათების პროექტორი.

პროკუდინ–გორსკი ა. მიტეს  სამფერიანი ფოტოგრაფიის შექმნის თეორიას ეყრდნობოდა,  მისი მეთოდი გაცილებით უკეთესი ხარისხის სურათების გადაღების საშუალებას იძლეოდა. 1908 წელს იმპერატირის თანხმობის შემდეგ  პროკუდინ–გორსკი  გრანდიოზული პროექტის განხორციელებას შეუდგა. მას გამოუყვეს სპეციალური ვაგონი ჩაბნელებული ოთახებით, ასევე რუსეთის იმპერიის ყველა ზონაში შეუზღუდავად შესვლის საშვი გადასცეს. ამგვარად, გენიალურმა ფოტოგრაფმა რუსეთის იმპერიის 11 რეგიუნი შემოიარა, აღბეჭდა ქვეყნის ინდუსტრიალური, ისტორიული, სოციალური და კულტურული მხარეები. მან ძალზე მდიდარი კოლექცია შექმნა, რომელიც ისტორიის ფურცლებს თითქოს და ცოცხლად გვიჩვენებს. 1948 წელს   უნიკალური კოლექცია აშშ–ს კონგრეს ბიბლიოთეკამ შეისყიდა და 1980 წლამდე ის სავსებით უცნობი იყო ფართო საზოგადოებისთვის. დღეს  თითქმის ყველა სურათი უკვე გადაყვანილია ციფრულ ფორმატში და ინტერნეტ–სივრცეშია განთავსებული.

გთავაზობთ პროკუდინ–გორსკის მიერ საქართველოში გადაღებულ ზოგიერთ სურათს, რომელიც იმ დროს რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდა.

ქართველი მანდილოსანი. დაახლ.1912წ., სავარაუდოდ გადაღებულია ბორჯომში

ბორჯომი, ევგენიევის წყარო

Грузин - торговец помидорами. Кавказ.

პომიდვრით მოვაჭრე ქართველი მამაკაცი, თბილისი

ბათუმის ბოტანიკურ ბაღში, 1912 წ

Тифлисская губерния, г. Тифлис. Восточная часть города на склонах Ботанической горы.

ართვინი, თურქული დასახლება
Тифлисская губерния, г. Тифлис. Западная часть города.

თბილისი, 1912

თბილისი, 1912 წ.

ბორჯომი, მინერალური წყლების ქარხანა, შესაფუთი განყოფილება, დაახლ. 1912წ.

ბორჯომი, მინერალური წყლების ქარხანა, მზა პროდუქციის გატანა, დაახლ. 1912წ.

ჩაის მკრეფავთა ჯგუფი,  ბერძნები, ჩაქვი 1912.

ჩაის ქარხანა, ასაწონი განყოფილება, ჩაქვი, 1912 წ.

გაგარა, ნავსადგური, 1912 წ.

სოხუმი, საერთო ხედი ჩერნიავსკის მთიდან, 1912 წ.




ივერთა მონასტრის საკვირველთმოქმედი კანდელი


 მართლმადიდებელი ეკლესია ივერიის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის დღესასწაულს წელიწადში რამოდენიმეჯერ აღნიშნავს, მათ შორის დღეს, 25 თებერვალს. პორტაიტის, ანუ ივერიის ღვთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატის მადლით მრავალი სასწაული აღესრულება. სასწაულმოქმედი თვისებები ასევე ხატის წინ ჩამოკიდებულ ერთერთ  კანდელსაც გააჩნია.

ივერთა მონასტრის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მთავარ ტაძარში, ზუსტად მშვენიერი სამეუფო კარის წინ ჰკიდია დიდი უძველესი ვერცხლის კანდელი, შეწირული მღვდელმონაზონ ბენედიქტე ქიოტიშვილის მიერ 1834 წელს.

ეს კანდელი წარმოადგენს უცნაურ და საიდუმლოებით მოცულ მოვლენას, ხილულ საოცრებას, ვინაიდან არ ემორჩილება სიმძიმის ძირითად კანონს და მოძრაობს თავისთავად, ან უკეთ რომ ვთქვათ, უხილავი ძალით, რითმულად და ჰორიზონტალურად დიდი ხნის განმავლობაში. ეს სასწაული ხდება დიდ დღესასწაულებზე წირვისა და ლოცვის დროს, ხოლო ჩვეულებრივ დღეებში მოულოდნელად და უეცრად მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ლიტურღია.

დღესასწაულებზე კანდელი მოძრაობას იწყებს მეტწილად ღამის თევის დროს, როდესაც იწყება ღმრთიმსახურების მთავარი ნაწილი, როცა სასიხარულო ჰიმნებსა და საგალობლებს უგალობენ უფალს და ადიდებენ დედოფალს ჩვენსას ღმრთისმშობელს და როცა ზეიმისთვის ტიპიკონის მიხედვით ინთება შანდლები და ტაძრის ყველა სანთელი. ეს საკვირველი სანახაობა იმ წუთებში იწვევს შიშსა და გაოცებას, სიხარულსა და მოკრძალებას, როგორც მონასტრის მამათა შორის, ასევე იმ დროს იქ მყოფ მლოცველებშიც, რომლებიც პირველად ხედავენ ამ მოვლენას.

ივერთა მონასტრის საკვირველთმოქმედი კანდელი

უძველესი გადმოცემის მიხედვით, რომელმაც დღემდე მოაღწია უხუცესი მამებისაგან, კანდელის თავისთავად მოძრაობას დღესასწაულებზე შემდეგი მნიშნველობა აქვს: ითვლება, როგორც თვალხილული ნიშანი და დასტური იმისა, რომ ღმრთისმშობელი იმ დროს თავის ტაძარში იმყოფება და ეუბნება იქ მყოფთ: „აი ნიშანი, შეხედეთ, თქვენთანა ვარ, თქვენთან ერთად ვმონაწილეობ ზეიმში და ბერებთან და სხვა ქრისტიანებთან ერთად ვზეიმობ, ვითარცა დედა თავის შვილებთან. ვლოცავ პატიოსანი და კეთილი სამქმეების მოქმედთ. თბილ დედობრივ დარიგებას ვაძლევ ზარმაცთ, რომ გამოსწორდნენ, რადგან მიუხედავად მთელი ჩემი თანაგრძნობისა მათ მიმართ, უძლური ვარ რაიმე გავაკეთო გულგრილთა სულების გადასარჩენად“.

რაც შეეხება კანდელის მოძრაობას ჩვეულებრივ დღეებში, იგივე გადმოცემის მიხედვით, იგი მოასწავებს რაიმე უბედურებას ქვეყნისთვის სავალალო შედეგებით, როგორიცაა, მაგალითად, მიწისძვრა, ომი ან სასიკვდილო ეპიდემია. ესეც ღმრთის განგებაა, ღმრთისმშობლის მეოხება, დროული შეტყობინება, რათა ლოცვითა და სინანულით გამოვისყიდოთ ჩვენი შეცოდებანი ღმრთის წინაშე და შეძლებისდაგვარად ავიცდინოთ მომავალი უბედურება.

ივერთა მონასტრის მატიანე მოგვითხრობს ასეთ საკვირველ შემთხვევას. ერთხელ ტაძრის ახალგაზრდა მნათემ ჩათვალა, რომ კანდელის მოძრაობა დამოკიდებული იყო ქარის ქროლვაზე. ამიტომაც გადაწყვიტა ქვიშა ჩაეყარა კანდელის გარე სათავსოში მის დასამძიმებლად და ამგვარად, მისი აღზრდით, კანდელი აღარ იმოძრავებდა. მაგრამ პირველსავე ღამეს, როცა  ტაძარში შევიდა თავისი მოვალეობის შესასრულებლად, იხილა სხვა საოცრება. კანდელი სიმძიმის გამო მოწყვეტილი იყო თავის საკიდს და იატაკზე დაცემული გამართული იდგა, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ფორმა ქვემოთ ვიწრო და წვეტიანი იყო. წინანდელივით ენთო მისი შუქი, თითქოსდა არაფერიც არ შემთხვეოდა. მაშინ შეშინებულმა მნათემ გადმოყარა ქვიშა, კანდელი ძველ ადგილს დაუბრუნა და მყის თვალცრემლიანი გაიქცა თავისი შეცოდების საღიარებლად; განუცხადა ყველას ეს ახალი სასწაული და ადიდა კარიბჭის ღვთისმშობელი, რადგან ამ გზით გამოიყვანა იგი ურწმუნოებიდან და ასწავლა, რომ „სადაც ღმრთის განგებაა, იქ ბუნების კანონები მარცხდებიან“.

ივერონი, წმ. ათონის მთა, საბერძნეთი

ათონელთა მოწმობით, თურქეთის ჯარების კვიპროსზე თავდასხმის წინა დღეებში კანდელი ისე ძლიერად მოძრაობდა, რომ ზეთი ძირს იღვრებოდა. იგივე ხდებოდა ამერიკა-ერაყის ომის დაწყებამდე. კანდელი მოძრაობდა სომხეთის თავს დამტყდარი მიწისძვრის წინაც.

ივერთა მონასტრის მამები ყურადღებით ადევნებენ თვალს საკვირველთმოქმედ კანდელს. როცა იგი ჩვეულებრივ დღეებში განსაკუთრებით ძლიერად იწყებს მოძრაობას, დაუყოვნებლივ აცნობებებენ ხოლმე ათონის მთის ყველა მონასტერს, რის შემდეგაც აღევლინება ერთობლივი ლოცვა ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის მეოხებისა და შეწყალებისათვის. ამ მოვლენის შესახებ გადასცემენ განდეგილ მამებსაც თხოვნით, გააძლიერონ ლოცვა და გააღრმაონ მარხვა, რადგან თვით მარადის ქალწული იუწყება მოახლოებული უბედურების შესახებ. ჭეშმარიტად, სახიერი მეკარის ეს კანდელი დიდებული მოწმობაა იმისა, რომ ღმრთისმშობელი მუდამ ჩვენს გვერდით იმყოფება და არ მიგვატოვებს უმძიმეს განსაცდელშიც კი.

zneoba.ge




Daily Mail –იმ ორსული მერლინ მონროს დღემდე უცნობი ფოტოსურათები გამოაქვეყნა


 ბრიტანულმა გამოცემა Daily Mail –იმ ორსული მერლინ მონროს ფოტოსურათები გამოაქვეყნა. ფოტოსურათები  ნიუ-იორკში, 1960 წლის ივლისშია გადაღებული. მათ მსახიობის უახლოესი მეგობარი ფრიდა ხალი ინახავდა, რომელიც  2014 წელს გარდაიცვალა, ხოლო ფოტოსურათები აუქციონზე $2240–ად გაიყიდა. უნიკალური ფოტომასალის ახალი მფლობელი ტონი მაიკლსი გახდა, რომელიც ფრიდა ხალის  მეგობარი იყო. ზუსტად მან მიაწოდა ფოტსურათები ბრიტანულ გამოცემას.

სურათებზე აღბეჭდილ მერლინ მონროს  მკაფიოდ ეტყობა მომრგვალებული მუცელი. იმ დროს მსახიობი არტურ მილერის მეუღლე გახლდათ, თუმცა ბავშვის მამა ფრანგი მსახიობი ივ მონტანი  იყო. მათი რომანი ერთერთი ფილმის გადაღების დროს დაიწყო.

 “ფრიდა ამაყობდა იმით, რომ ამ ფოტოსურათებს ინახავდა და რომ სიცოცხლის ბოლომდე შეინახა დაქალის საიდუმლო. მან მომიყვა მონროს და მონტანის რომანის შესახებ და ის, რომ მერლინი მისგან ელოდებოდა ბავშვს. მე კი ვიფიქრე, რომ ამ ამბის გასაჯაროვება იყო საჭირო.” – განაცხადა  ტონი მაიკლსმა.

მან ასევე აღნიშნა, რომ რამოდენიმეჯერ  შესთავაზა ფრიდას გაეყიდა სურათები და მერლინ მონროსთან დაკავშირებული სხვა სამახსოვრო ნივთები, რათა საცხოვრებელი პირობები გაეუმჯობესებინა, მაგრამფრიდა ხალი ამაზაე უარს აცხადებდა და ამბობდა, რომ დაქალს არასდოს უაღალატებდა.
 

მერლინ მონროს ენდომეტრიოზი აწუხებდა, ამის მიუხედავად ის არასდროს კარგვადა დედობის იმედს. ამ ორსულობამდე მას სამჯერ მოეშალა მუცელი, ხოლო რამ გამოიწვია ამ ორსულობის შეწყვეტა, დღემდე უცნობია. აღნიშნული ფოტოსესიის 2 წლის შემდეგ მერლინ მონროს საკუთარ სახლში გარდაცვლილს იპოვიან. გარდაცვალების ოფიციალურ ვერსიად კი  საძილე აბების გადაჭარბებულ დოზას დაასახელებენ.

https://twitter.com/MonroeGagaa/status/831938853845991425?ref_src=twsrc%5Etfw




ვინ იყვნენ შოტლანდიის კუნძულის მაცხოვრებლები – ქართველები თუ ეგვიპტელები?


ქვა–ღორღიანი მიწა, ზღვის ტალღებით შემოფარგლული უდაბური ადგილი … ასე გამოიყურება დღეს  მეილენდის კუნძული, რომელიც შოტლანდიის სანაპიროსთან მდებარე  ორკნეის არქიპელაგს მიეკუთვნება. ოდესღაც კი აქ სიცოცხლე ჩქეფდა! საიდუმლო ძლიერი შტორმის შედეგად გამომჟღავნდა. თუმცა ყველა დეტალი დღემდე ამოუხსნელი რჩება.

1850 წელს კუნძულზე ძლიერი შტორმი რამოდენიმე დღე მძვინვარებდა, ხოლო როდესაც გამოიდარა, მეთევზეებმა უცნაური რამ შენიშნეს. კუნძულზე უჩვეულო ფორმის საცხოვრებელი სახლის ჩონჩხები მოჩანდა, რომლებიც აქამდე არავის უნახავს. ამბავმა ლონდონამდეც მიაღწია, თუმცა სამეფო გეოგრაფიულ საზოგადოებაში მას ყურადღება არ მიაქციეს, ვიკინგების მორიგ დასახლებად ჩათვალეს.

ამიტომ პირველი ექსპედიცია მეინლენდში მხოლოდ 1913 წ. გამოჩნდა. მართალია, მეცნიერებს  ძირითადად გამოქვაბულების შესწავლა ჰქონდა განზრახული. თუმცა მას შემდეგ, რაც პროფესორი ბოიდ დოუკინსი ადგილობრივმა მემამულემ,  ლორდ ბელფურ სტუარდმა  მოიწვია და უცნაური  დასახლების შესახებ მოუთხრო, მეცნიერი ამ თემით დაინტერესდა.

პიკტები

ბოიდ დოუკინსი კარგად ერკვეოდა ისტორიაში,  ამიტომ დანახულმა ძალზე გააოცა და დააფიქრა. სახლის ჩონჩხები ვიკინგების საცხოვრებელს საერთოდ არ ჰგავდნენ. პროფესორმა ყველაფერი მეცნიერ–არქეოლოგს გორდონ  ჩაილდს აუწყა. არქეოლოგიის პროფესორმა თავიდან გადაწყვიტა, რომ ეს უთუოდ პიკტების დასახლება უნდა ყოფილიყო. ასეთი ერი ნამდვილად არსებობდა – მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ პიკტებს იბერიული ფესვები ჰქონდათ. იმ დროს, როდესაც ბრიტანეთის კუნძულებსა და კონტინეტს ხმელეთი აკავშირებდა, პიკტები ბრიტანეთის ტერიტორიაზე გადმოვიდნენ.  ხმელეთის ყელი კი დროის განმავლობაში ზღვამ შთანთქა. პიკტები თავდაპირველად  რომაელ  დამპყრობლებს უწვდნენ წინააღმდეგობას, შემდეგ კი შოტლანდიელებს. IX საუკუნისთვის შოტლანდიელებმა თითქმის მთლიანად განდევნეს პიკტები უდაბურ კუნძულებზე.

1924 წელს გორდონ ჩაილდი კუნძულზე ჩავიდა და პირადად დაათვალიერა ძველებური დასახლება. პროფესორი ძალზე დაიბნა.  ჯერ ერთი, 7 შემონახული ნაგებობის შესასვლის სიმაღლე 1 მეტრს არ აღემატებოდა. ხოლო პიკტების სამარხები ცხადყოფენ, რომ მათი სიმაღლე არ განსხვავდებოდა თანამედროვე ადამიანის სიმაღლისგან. შემონახულია ასევე პიკტი  მამაკაცების გარეგნობის აღწერა. ეს მაღალი, მოყვანილი ტანის, მუქთმიანი ადამიანები იყვნენ, კავკასიური ტიპის ადამიანები, გრძელი და ვიწრო თავისქალებით.

მეცნიერთა გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც მათ ერთერთი შენობის შიგნით მოახერხეს შეღწევა – ოთახში მოწყობილიყო  ქვის საწოლები, რომლებიც  ბავშვს თუ დაიტევდნენ. მეცნიერებმა ივარაუდეს, რომ აქ პიკტებს კი არა, სულ სხვა ეროვნების ადამიანებს უცხოვრია.  ხოლო შენობების  აგების თარიღი ნეოლითის ეპოქას მიეკუთვნება.  1970–იან წლებში ჩატარებულმა რადიონახშირბადოვანმა ანალიზმა ცხადყო, რომ დასახლება მართლაც ჩვენი წელთაღრიცხვამდე 3100–2500 წლებში იყო დაარსებული.

მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ სახლები ქარსის ქვიშაქვით იყო ნაგები, მომრგვალებული ფორმის სახით – როგორც ჩანს, რათა კედლებს ქარისგან ნაკლები ზეწოლა ჰქონოდათ. სახლის საძირკველი  მცირედით მიწაში იყო ჩაღრმავებული, რაც სითბოს დაზოგვის საშუალებას იძლეოდა. თბოიზოლაციიის მიზნით შენობებს გარედან მიწის ყორგანები ეკრა გარს.  რადგან ხის მასალის დეფეციტი იყო, ადგილობროვი მაცხოვრბელები  ხის ნამსხვრევებსა და ვეშაპის ძვლებს იყენებდნენ, რომლებსაც ზღვა სანაპიროზე  რიყავდა.  ოთახის ჭერზე  ტყავის თოკებით  ირმის ტყავებს ჭიმავდნენ, რომლებსაც ზემოდან  ტორფის ფენებით ადებდნენ. საინტერესო დეტალს წარმოადგენს ის, რომ  სახლებს ყოფილ სანაგვეებზე აშენებდნენ,  ანუ თავიდან სანაგვე ეწყობოდა, შემდგომ კი მის ადგილზე მიწაში ჩაღრმავებული საძირკველი ითხრებოდა. როგორც ჩანს, ამასაც უკეთესი თბოიზოლაციისთვისა და შენობის სიმყარისთვის აკეთებდნენ.

უნდა აღინიშნოს, რომ იმ დროსთან შედარებით ადგილობრივი  მოსახლეობა  საკმაოდ კომფორტული პირობებით სარგებლობდა.  სახლს ღუმელით ათბობდნენ, რომელსაც ტორფით ახურებდნენ. საცხოვრებელი სახლი დაახლოებით 40 კვ.მ. ფართის ერთი ოთახისგან შედეგებოდა, მისგან კი გამოყოფილი იყო საკუჭნაო და … საპირფარეშო.  დასახლებაში კარგად აგებული საკანალიზაციო სისტემა იყო, ხოლო წყალსადინრების მეშვეობით წვიმის წყალი  უზარმაზარ ქვის რეზერვუარებში გროვდებოდა და მოსახლეობას ულევად ჰქონდა  მტკნარი წყლის მარაგი.

კვების რაციონში ძირითადად თევზი შედიოდა, რომელსაც სანაპიროდან იჭერდნენ.   კუნძულის ბინადრებს ზღვაში გასვლა არ შეეძლოთ, მათ ხომ ნავების აგებისთვის საჭირო მასალაც არ გააჩნდათ. ზამთრისთვის ისინი ირმის ხორცს ამარაგებდნენ, ამის გარადა მოყავდათ მარცვლეული და პურის კულტურა ფართოდ იყო გავრცელებული. ადგილობრივი ოსტატები  ავეჯს ქვისგან ამზადებდნენ – კარადები, სკივრები და საწოები დიდი გემოვნებით არის დამზადებული. დადგინდა, რომ რიგით მერვე სრულიად შენარჩუნებული შენობა სახელოსნოს წარმოადგენდა. თევზის ძვლისგან აქ სხვადასხვა სამეურნეო იარაღს და სამკაულებს ამზადებდნენ.

უცნობია, დასახლება წყალმა მყისიერად  თუ  თანდათანობთ. ასევე ჯერჯერობით შეუძლებელია იმის დადგენა, როგორ  გამოიყურებოდნენ კუნძულის მაცხოვრებლები , რადგან  სავარაუდოდ, ბუნებრივი კატაკლიზმის შედეგად მათი სამარხებიც წყლის  ქვეშ აღმოჩნდნენ.  ასევე დაუზუსტებელია, თუ რა ეროვნების ადამიანები ცხოვრობდნენ  აქ ნეოლიტის პერიოდში. მეცნიერების ვარაუდით,  კუნძულამდე მათ  გემით მოაღწიეს, რომელიც შტორმის შედეგად დაიმსხვრა. ახლის აშენება მათ  ვერაფრისგან მოახერხეს და კუნძულზე დარჩნენ.

მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ აქ ეგვიპტელი ქურუმები დასახლდნენ.  ამ ვერსიას ამყარებს მშენებლობის წარმოების მაღალი დონე, რომელიც იმ დროს მხოლოდ ეგვიპტეში იყო გავრცელებული. ასევე , კუნძულზე ნაპოვნი თიხის ჭურჭელი ძალიან ჰგავს ძველი ეგვიპტის მექოთნეთა ნამუშევარებს. იმდროინდელი ეგვიპტელები დაბალტანიანები იყვნენ, მათი სიმაღლე 150 სმ–ს არ აღემატებოდა ხოლმე, რაც სავარაუდოდ, კუნძულზე არსებული სახლების დაბალი შესასვლელის  ახსნაც უნდა იყოს.

და ბოლოს, კუნძულზე აღმოჩენილმა წარწერებმა და ნახატებმა მეცნიერებში ეგვიპტური ვერსია  უფრო გაამყარა. კედლებზე, კარადებსა და საწოლებზე დატანილი ნახატები მზის სიტემაზე მიბმულ  მთვარის კალენდარს და ზოდიაქოს ნიშნებს  ჰგავდნენ. ეს ინფორმაცია კი მაშინდელ ეგვიპტელ ასტრონომებისთვისაც იყო ცნობილი. წარწერები კი თავდაპირველად რუნულ  სიმბოლოებად მიიჩნიეს. თუმცა, რუნებში სულ 16 ასოს იყენებდნენ, კუნძულის  წარწერები კი უფრო ეგვიპტურ იეროგლიფებს ჰგვანან. და ყველაზე მთავარი – დღემდე ვერ მოიძებნა ახსნა, თუ რისთვის იყენებდნენ ძვლისა და ქვის არტეფაქტებს, რომლებზეც პირამიდებია გამოსახული…

earth-chronicles