შემორჩნენ თუ არა სომხეთის ტერიტორიაზე ბანჯგვლიანი დემონი–მონსტრები?


Картинки по запросу мохнатые монстры из древних летописейIX ს–ში ვინმე დიონისემ ტელ–მახრედან შექმნა მატიანე, რომლის შინაარსი მეცნიერებს ბოლომდე დღემდეც ვერ ამოუხსნიათ. ამჟამად ეს ხლენაწერი ვატიკანის ბიბლიოთეკაში ინახება, მისი 6 ფურცელი კი– ბრიტანულ ბიბლიოთეკაში. მასში მოთხრობილია მოვლენები დაწყებული სამყაროს შექმნიდან ჩვ. წ.ა. 774 წლამდე; ბოლოს კი საკმაოდ საგულისხმო ამბავია აღწერილი.

„ჩვენი წელთაღრიცხვის 774 წელს ბიზანტიის იმეპრატორ ლეონ IV გამეფებამდე ქვეყანაში შავი ჭირი მძვინვარებდა, მას შემდეგ კი გამოჩნდნენ საზარელი მხეცები, რომლებსაც არავის და არაფრის ეშინოდათ. არავის გაურბოდნენ და მრავალი ადამიანი მოკლეს. გარეგნულად მგლებს ჰგავდნენ, პატარა, ვიწრო დრუნჩებით, გრძელი ყურებით, ხოლო ზურგის ტყავი ღორისას მიუგავდათ.

ამ უცნაურმა ცხოველებმა ხოხის მახლობლად, აბდინის კლდის უბანში მცხოვრებ მოსახლეობას დიდი ზარალი მიაყენეს. ზოგიერთ სოფელში ასზე მეტი ადამიანი შეჭამეს, სხვა სოფლებში – ოცი, ორმოცი, ორმოცდაათი. ადამიანების არ ეშინოდათ, ამიტომაც მათ ვერ უმკლავდებოდნენ. თუ მათ ესროდნენ, თავს ესხმოდნენ და ნაფლეტებად აქცევდნენ თვადამსხმელს. მონსტრები შემოღობილ ეზოებსა და სახლებში აღწევდნენ, ბავშვებს იჭერდნენ და თავისკენ მიათრევდნენ; შეწინააღმდეგებას ვერავინ ბედავდა. ღამ–ღამობით ისინი ტერასებზე ადიოდნენ, საწოლებიდან მძინარე ბავშვებს იპარავდნენ და შეუფერხებლად ტოვებდნენ ტეროტორიას. მათ დანახვაზე ძაღლებს ყეფვისაც კი ეშინოდათ.

ამის გამო ხალხს ქუჩაში გავლა ჯგუფურადაც ეშინოდათ. საზარელმა მონსტრებმა მთლიანად გაანადგურეს რქოსანი პირუტყვი, რადგან ფარაზე თავდასხმისას თითოეულ მონსტრს რამოდენიმე საქონელი მიჰყავდა. Похожее изображение
მონსტრებმა დატოვეს ეს მიწები და ერზენენში გადაიხვეწნენ ( რაიონი სამხრეთ სომხეთში, ასურეთის საზღვართან), სადაც ყველა სოფელი გააჩანაგეს. ასევე დააცარიელეს ქვეყანა მეიფერკი და მთა კაქაის მიმდებარე ტერიტორიები, ასევე დიდი ზარალი მიაყენეს ამიდას ( რომის კოლონია მესოპოტამიაში)“.

აქ ხელნაწერს რამოდენიმე გვერდი აკლია. მეცნიერები დიდი ხნის მანძილზე ამტკიცებდნენ, რომ დიონისემ ტელ–მახრედან საოცარი ზღპარი შეთხზა. კამათობდნენ ასევე იმის შესახებ, თუ რას გულისხმობდა მონსტრების აღწერა – ,,ჰქონდათ მათ ზურგზე თევზის ფარფლის მაგვარი ფაფარი თუ გრძელი ბალანი, როგორც გარეულ ტახს”.

მრავალი ძველი ქრონიკა შეიცავს მოთხრობებს დემონების შესახებ, რომლებიც თითქმის არსაიდან ჩნდებოდნენ, რათა გაეტაცათ ან გადაესანსლათ მსხვერპლი. ამ დემონებს ხშირად აღწერენ როგორც „შავ არსებებს სიბნელეში მანათობელი თვალებით და ეშმაკეული მზერით.“ საგულისხმოა, რომ უმეტეს შემთხვევაში ეს მონსტრები ძლიერი ჭექა–ქუხილის დროს ჩნდებოდნენ.

აბატმა რალფმა, ინგლისში ესექსის საგრაფოს ქ. კოგეშელში მდებარე მონასტრის წინამძღვარმა საკუთარ „ქრონიკებში“ აღწერა გრიგალი, რომელიც 1205 წლის ივნისში, წმ. იოანე ნათლისმცემლის დღეს ამოვარდა და ქალაქში თითქმის ყველაფერი დაანგრია:

„იოანე ნათლისმეცემლის წმინდა ღამეს მთელ ინგლისში ქარიშხალი მძვინვარებდა, ქუხდა და უწყვეტად ასხამდა წვიმა. კენტის საგრაფოში, ქ. მეიდსტოუნის მახლობლად მეხმა უცნაური მონსტრი მოკლა… ამ ურჩხულს უცნობი არსების თავი ჰქონდა, ადამიანის მუცელი, ხოლო სხეულის სხვა ნაწილები სხვადსხვა ცხოველის. მისი შავი გვამი ძალიან დამწვარა და ყარდა; ცოტა ვინმემ თუ შეძლო მასთან მიახლოება.“ Кто истребил древних монстров

აბატმა რალფმა კიდევ ერთი შემთხვევა აღწერა, რომელიც 1905 წლის 29 ივლისს, ასევე ჭექა–ქუხილის დროს მოხდა:

„მთელ ინგლისში მძვინვარებდა ქარიშხალი, საზარლად ქუხდა, ელავდა – ბევრს ეგონა, რომ საშინელი სამსჯავროს დღე მოვიდა. დილით რამოდენიმე ადგილას უცნაური მონსტრის ნაკვალევი იპოვეს, მისი დიდი ტერფი ბოლოსკენ ვიწროვდებოდა. მსგავსი რამ არავის არასდროს უნახავს. მოქალაქეები ამტკიცებდნენ, რომ ეს გიგანტური მონსტრების ნაკვალევი იყო.“

ტუდორების ეპოქის ისტორიკოსმა ჯონ სტოუმ შემდეგი ინციდენტი აღწერა, რომელიც დახლოებით 1538 წელს ლონდონში, კორნხილის ქუჩაზე მდებარე წმ. მიქაელის ტაძარში მოხდა.

„როდესაც მნათეები სამრეკლოში ზარებს რეკავდნენ, რათა ეშმაკები განედევნათ, სამხრეთის ფანჯრიდან მათთან ადამიანის მსგავსი საზარელი არსება შევიდა და ჩრდილოეთის მხრის ფანჯრიდან გავიდა. შიშიგან მორჩილები ძირს დაეცნენ და გარკვეული დრო უგონოდ იყვნენ.“

მთარგმნელებმა და ისტორიკოსებმა სტოუს მონათხრობი სკეპტიკურად აღიქვეს. თუმცა, უნდა გავითვალისწინოთ, რომ იმ დროს ზარების რეკვა ბოროტი ძალების სახლებიდან განდევნისთვის ჩვეული ამბავი იყო.

როდესაც იმპერატორმა კარლოს დიდმა ყველა მეზობელი ქვეყანა დაიმორჩილა, მკაცრი კანონები შემოიღო, რათა დემონებს მოსავალი ვეღარ დაეზიანებინათ; მონასტრებში ისმოდა აბატების აღგზნებული სიტყვა ტყის კაცებზე, რომლებიც კეთილ ბერებს იტაცებდნენ და ბოროტის ნაშიერებს სასტიკ სიკვდილს უქადოდნენ.

840 წელს ლიონის მთავარეპისკოპოსმა აგობარდმა აღწერა ამბავი სამი დემონის შესახებ, რომლებსაც ჯერ სამი დღე ქალაქში ბორკილებით დაატარებდნენ, შემდეგ კი ქვებით ჩაქოლეს. თავის მანუსკრიპტში „ანგლოსაქსური ცრურწმენების დაგმობის შესახებ“, რომელიც ლათინურად დაწერა, მთავარეპისკოპოსი ისე ლაღად მოიხსენიებს მთებში მცხოვრებ ბოროტ დემონებს, რომ მონათხრობში მათი აღწერაც არ ჩართო.

როგორც წესი, წარსულის ამბებს ჩვენ თანამედროვე ცხოვრების ჭრილში განვიხილავთ; ჩვენი აზროვნება და ქმედებები დღევანდელი სამყაროთი განისაზღვრება, ამიტომ ყოველთვის ვერ ვახერხებთ იმ ეპოქის გარემოს აღქმას, რომელსაც განვიხილავთ.

earth-chronicles.ru




შოტლანდიაში ვიკინგების საჭადრაკო დაფა იპოვეს


შოტლანდიის ჩრდილოეთ – აღმოსავლეთ ნაწილში არქეოლოგებმა ჭადრაკის მსგავსი სკანდინავური სამაგიდო თამაშის ჰნეფტაფლის დაფა იპოვეს. არტეფაქტი დირსის საბაატოში მიმდინარე არქეოლოგიური გათზრების დროს აღმოაჩინეს. 

დირსის სააბატო 1219 წელს დაარსდა და XVI საუკუნემდე იარსება, შემდეგ კი  ადგილობრივი ლორდის დაქვემდებარებაში გადავიდა.  ამ სააბატოში შეიქმნა ერთ–ერთი უძველესი შოტლანდიური ხელნაწერი –” დირსის წიგნი”, რომელშიც შედის  ლათინურ, ძველირალნდიურ და გალიურ ენებზე თარგმნილი სახარება. ამჟამად ხელნაწერი კემბრიჯის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში ინახება.

სააბატოს ტერიტორიაზე არქეოლოგიური გათხრები 2008 წლიდან მიმდინარეობს. ცოტა ხნით ადრე აქ   XII-XIII ს.ს –ის  ქვით მოპირკეთებული ბუხრის ნანგრევები და რამოდენიმე თიხის ქოთანია ღმოაჩინეს. ვიკინგების ნივთის აღმოჩენა  არქეოლოგებისთვის  მართლაც მოულოდნელი იყო  – ჰნეფტაფლი უძველესი სკანდინავური თამაშია, ყველაზე ადრეული ინფორმაია მის შესახებ III საუკუნეში გვხდება. შემდგომში ვიკინგებმა ეს თამაში ჩრდილოეთ ევროპის სხვა ქვეყნებშიც გაავრცელეს. მეცნიერებმა ჯერ ვერ დაადგინეს, თუ რომელ საუკუნეს მიეკუთვნება ეს სათამაშო დაფა.

 The Scotsman

 

 




სიღნაღის მუზეუმი გამოფენას „კახელ დიდგვაროვანთა პორტრეტები" მასპინძლობს


სიღნაღის მუზეუმი  გამოფენას „კახელ დიდგვაროვანთა პორტრეტები – ქართული დაზგური ფერწერის დასაწყისიდან XX საუკუნემდე” მასპინძლობს.

გამოფენაზე წარმოდგენილია 44 ფერწერული ნამუშევარი – სამეფო კარის წარმომადგენელთა პორტრეტები, ტფილისური პორტრეტული სკოლის ნიმუშები, ასევე ქანდაკება და მინიატურა. სტუმრები  ექსპოზიციაზე იხილავენ კახელი დიდგვაროვნებისა და ისტორიული პირების პორტრეტებს: ერეკლე II, დარეჯან დედოფალი, ვახტანგ ბატონიშვილი, უცნობი ბატონიშვილი, თავადი ვახტანგ დიმიტრის ძე ჯანბაკურ-ორბელიანი, თეკლა ბატონიშვილი და დავით გურამიშვილი, ასევე ყაჯარული ფერწერის ნიმუშები – ანდრონიკაშვილების პორტრეტები და სხვა.

ექსპოზიციაზე წარმოდგენილი მასალა ასეთი ინტერპრეტაციითა და მასშტაბით პირველად გამოიფინა. მათი გარკვეული ნაწილი უცნობია ფართო საზოგადოებისთვის. აღსანიშნავია, რომ ექსპონატებს ჩაუტარდა სარესტავრაციო-საკონსერვაციო სამუშაოები, დიდი ნაწილი განთავსდა ავთენტურ ჩარჩოებში.

საქართველოში პირველი დაზგური სურათები ზეთის საღებავებით შესრულებული მეფეთა და სამეფო კარის წარმომადგენელთა პორტრეტებია. უმეტესი მათგანი საკმაოდ დიდი ზომისაა და ხელმოუწერელია. მხატვრულ-სახეობრივი წყობის საზეიმო ხასიათი და ფორმალურ-კომპოზიციური მხარე მათ ტრადიციულ, ევროპული „კარის პორტრეტის” ჟანრთან აკავშირებს. ამ ჟანრის საერთო თავისებურების მიუხედავად, ეს პორტრეტები შესრულების განსხვავებული მანერით ხასიათდება, რაც, თავის მხრივ, მიუთითებს სხვადასხვა მხატვრის ხელწერაზე, ევროპასა და რუსეთთან საქართველოს მხატვრული ურთიერთობის განსხვავებულ გზებზე, რის შედეგადაც დასავლური ხელოვნების გავლენები საქართველომდე აღწევდა.

XIX ს-ის პირველი ათწლეულიდან ყალიბდება ე.წ. ტფილისური პორტრეტული სკოლა, რომელიც 60-70-იან წლებამდე არსებობს. ამ მცირე ზომის პორტრეტებზე თავად-აზნაურები და ახალფეხადგმული ბურჟუაზიის წარმომადგენლები არიან გამოსახული. აქ ევროპული ორიენტაცია ადგილს უთმობს შუა საუკუნეების ქართული ფერწერის ძლიერ გავლენას. იგრძნობა ირანული მხატვრობის გავლენის კვალიც (მინიატურა, ყაჯარული პორტრეტი).

შესაძლოა, რომ XIX ს-ის დასაწყისში ამ სრულიად ორიგინალური ხასიათის პორტრეტული მხატვრობის გაჩენა ეხმიანებოდა ქვეყნის პოლიტიკურ და სოციალურ სინამდვილეს. საქართველოს პოლიტიკური დამოუკიდებლობის დაკარგვამ და, აქედან გამომდინარე, წოდებრივი უფლებებისა და ჩვეული ტრადიციების გაქრობამ ქართველ თავადთა შორის წარსულის ნოსტალგია გამოიწვია, რამაც დიდი გამოძახილი ჰპოვა ამ პერიოდის ფერწერაშიც.

გამოფენა ეძღვნება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ახალი და თანამედროვე ხელოვნების კოლექციების მთავარი კურატორის, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორის, პროფესორ ირინა არსენიშვილის 75 წლის იუბილეს.




ალბანეთში უძველესი ქალაქი ბასანია აღმოაჩინეს


Картинки по запросу В Албании нашли древний городალბანეთში, თანამედროვე ქ. შკოდერის მახლობლად  პლონელმა არქეოლოგებმა უძველესი ქალაქი ბასანია აღმოაჩინეს. ისტორიკოსების ვარაუდით, ქალაქი რომაელებმა დაარბიეს.

ბასანია ნახსენებია  რომის ისტორიკოსის  ლიბიუსის ნაშრომში, სადაც აღწერილია  ილირიების უკანასკნელი მეფის გენტიოსის და  რომაელთა ჯარის შერკინება.  ილირიელები  ანტიკურ ხანაში დღევანდელი ალბანეთის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ, ალბანელები მათ თავის წინაპრებად მიიჩნევენ.

არქეოლოგებმა კედლის ფრაგმენტი და მთავარი ჭიშკარიც  იპოვეს.

„თავდაცვითი კონსტრუქციები კარგად დამუშავებული, უზარმაზარი ქვის ბლოკებით არის  აგებული. ჭიშკარი ორ ბასტიონს შორის იდგა. ქალაქი   3 მ მეტი სიგანის კედლებით იყო გარშემორტყმული, ხოლო მათ შორის არსებული სივრცე წვრილი ქვით და მიწითა ამოვსებული“, – აღნიშნა სამუშაოების ხელმძღვანელმა პროფესორმა პეტრე დიჩეკმა.




ზაზა ფანასკერტელი – მეცნიერი და ეროვნული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი


ფანასკერტი შუა საუკუნეების უმნიშვნელოვანესი ციხე–სიმაგრე იყო სამხრეთ საქართველოში, ისტორიულ იმერ ტაოში ( ახლანდელი თურქეთის ტერიტორია). სამეფო სიმაგრის პირველი მფლობელი იყო აზნაური ზაქარია ასპანისძე. ამ შესანიშნავი და დიდი ისტორიის მქონე კუთხის შვილი იყო ზაზა ციციშვილი– ფანასკერტელი.

XV საუკუნის ქართველი პოლიტიკური  მოღვაწე და მეცნიერი, ეროვნული დამოუკიდებლობისა და ერთიანობისთვის მებრძოლი, ერთიანი საქართველოს დაშლის შემდეგ  ქართლის მეფის კონსტანტინე II-ს სამსახურში ჩადგა.  XV საუკუნის 60-იან წლებში ციციშვილთა სათავადო უკვე ჩამოყალიბებული იყო. მათ ეკუთვნოდათ მამულები მძოვრეთისა და ნიჩბისის ხეობებში, ხვედურეთში. კონსტანტინემ ზაზას დამატებით უწყალობა უფლისციხე, ქვახვრელი და კარალეთი. ზაზას შვილს, ციცის კი – თავადობა. ზაზას აღუდგენია ყინწვისის მონასტერი და მიუშენებია ეგვდერი.

ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილი – მხედართმთავარი და ბრძენთმთავარი, ასე მოიხსენიება ძველ თუ ახალ წყაროებში პიროვნება, რომელსაც ქვეყნის წინაშე მიუძღვის დიდი ღვაწლი, როგორც იმ დროინდელი საზოგადოების ჯანმრთელობის დაცვის, ასევე ქვეყნის ეკონომიკური და პოლიტიკური წინსვლისათვის.

ზაზა ციციშვილი –ფანასკერტელი

ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის მიერ შედგენილია ვრცელი სამედიცინო ნაშრომი “სამკურნალო წიგნი – კარაბადინი”, რომელშიც განხილულია როგორც თეორიული, ისე პრაქტიკული მედიცინის საკითხები. ვტორი ძირითადად ემყარება ძველი ქართული სამედიცინო გამოცდილებას, ასევე ნაწილობრივ იყენებს  უცხოენოვან ნაშრომებს.

ქართულ სამედიცინო აზროვნებას საკმაოდ მდიდარი და ხანგრძლივი ისტორია აქვს. იგი ეფუძნება ეროვნულ-ხალხურ ტრადიციებს, რასაც ადასტურებს არქეოლოგიური მონაცემები, აგრეთვე ძველი მსოფლიოს ისტორიკოსთა შრომებში (მაგ. სტრაბონი), ქართულ აგიოგრაფიულ ძეგლებში დადასტურებული ცნობები.

“კარაბადინი”

ფანასკერტელის “სამკურნალო წიგნი”  პრაქტიკოს– ექიმთათვისაა გამიზნული. მასში მოკლედაა განხილული ზოგადი მედიცინის საკითხები, ანატომიურ-ფიზიოლოგიური ცნობები, დიაგნოსტიკური და კონკრეტულ დაავადებათა მკურნალობასთან დაკავშირებული მეთოდები.  ძეგლი გარკვეულწარმოდგენას გვიქმნის იმდროინდელი ქირურგიისა და ფარმაციის დონეზე საქართველოში. მასში განიხილება სამკურნალო საშუალებათა 14 ძირითადი ფორმა და მათი 405 სახეობა.

“სამკურნალო წიგნი კარაბადინი” თავის დროზე საქართველოში უდიდესი პოპულარობით სარგებლობდა და ხალხის საყვარელ წიგნად იყო მიჩნეული.  იგი რამოდენჯერმე გამოიცა ჩვენ დროსაც.

1960 წელს გამოიცა “საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული”,  სადაც განხილულია ფანასკერტელთა ფეოდალური საგვარეულოს ისტორია. კრებულში საკმაო ადგილი ეთმობა ზაზა ფანასკერტელის ცხოვრებას და მოღვაწეობას, აგრეთვე მის ცნობილ ნაშრომს “კარაბადინს”.




"შენ დროზე ადრე, შეცდომით მოხვდი აქ" – ღვთის შეწევნა კოსმოსშიც შეიგრძნობა


Похожее изображениеსაბჭოთა კავშირის  დროინდელი ლიდერები კოსმოსში მიღწეული შედეგებით ძალიან ამაყობდნენ. რწმენაზე და ეკლესიურ მიდგომაზე საუბარი ზედმეტი იყო, ყველაფერს მეცნიერული თვალსაზრისით ხსნიდნენ. მიუხედავად ამისა, კოსმოსში მყოფი კოსმნავტები ყველაფერში მაინც ღვთის განგებას ხედავდნენ . თუმცა ამაზე ღიად საუბარს ვერ ბედავდნენ.

ახლა კი, როდესაც უმეტესობა დაუბრუნდა ჭეშმარიტ რწმენას და შეზღუდვებიც აღარ არსებობს, კოსმოსში მრავლჯერ ნამყოფი ადამიანები პირდაპირ საუბრობენ მიღებული შთაბეჭდილებების შესახებ.  ორბიტაზე ყოფნის დროს ხანდახან ხდება ისე, რომ ადამიანი გრძნობს, რომ ეკიპაჟის გარდა იქ კიდევ ვინღაც „უხილავი“არის.  კოსმონავტებს ხშირად ესმით შემდეგი შინაარსის ტექსტი:“ შენ დროზე ადრე, შეცდომით მოხვდი აქ. ჯერ არ უნდა მოსულიყავი. დამიჯერე, რამეთუ მე შენი ერთერთი წინაპარი ვარ.  შვილო, აქ არ უნდა იმყოფებოდეთ, დაბრუნდით დედამიწაზე, ნუ არღვევთ შემქმნელის კანონებს“. ხოლო მეტი დაჯერებლობისთვის უხილავი ხმა მას რომელიმე ისტორიას უყვება, რომელიც  დასახელებულ წინაპარს ეხება და რომლის შესახებ მხოლოდ კოსმონავტმა და მისმა ოჯახმა იცის.

დღეს უკვე კოსმოსში მორწმუნე პილოტები მიფრინავენ, სამღვდელოება აკურთხებს საფრენ აპარატს და საგზლად წმიდა ხატებს ატანს. ასე, მაგალითდ, კოსმოსურ ხომალდზე დაბრძანებული ხატი ურწმუნო პილოტსაც კი შეეწია. გაურკვეველი მიზეზით მომხდარმა ავარიამ სრულად გათიშა კვებაის მიწოდება. ეკიპაჟი  სიბნელეში აღმოჩნდა,  დედამიწასთან კავშირის გარეშე, თანაც უდენოდ კაბინაში ტემპერატურა ძალიან მალე ეცემა. ავარიის მიზეზსს ვერაფრით  მიაგნეს.  ლოცვის გარდა არაფერი დარჩენიათ… სასოწარკვეთილი ურწმუნო კოსმონავტი  ხატის წინ  „დაიჩოქა“ და მთელი გულით, თავისებურად დაიწყო ლოცვა. ამ მომენტში მისი ხელები გვერდით მდებარე საგნებს შეეხო, სადაც მან უმალვე აღმოაჩინა და აღმოფხვრა დაზიანება.

სსრკ–ს  გმირი, კოსმონავტი გეორგი გრეჩკო იხსენებდა:

“კოსმოსიდან დაბრუნების შემდეგ იური გაგარინს  კრემლში მოუწყვეს შეხვედრა. ხრუშჩოვმა უმალვე გვერდზე გაიყვანა  და ჰკითხა, ნახა თუ არა კოსმოსში  ღმერთი. იურა მონათლული იყო,  ზეპირად იცოდა ლოცვები, 1964 წელს ცკ–ს პლენუმზე  მოსკოვში მაცხოვრის ტაძრის აღდგენის წინადადებითც გამოდიოდა.  “რა თქმა უნდა, ვნახე. ღმერთი არსებოს.“– უპასუხა მან  ხრუშჩოვს. ნიკიტა სერგეევიჩმაც თავი დაუქნია:“ მეც ასე ვფიქრობდი. მაგრამ შენ არავის უთხრა ამის შესახებ“.

თვითონ გიორგი გრეჩკოსაც სწამდა ღმერთი.

“ რამდენჯერ ვიმყოფებოდი სიცოცხლისა და სიკვდილის ზღვარზე: ხანძარი კოსმოსურ სადგურზე; პარაშუტის გაუხსნელობა დამშვებ აპარატზე; ოთხჯერ ვიძირებოდი წყალში, ხრამშიც ჩავვარდნილვარ. ალბათობის თეორიის მიხედვით, დიდი ხნის გარდაცვლილი უნდა ვყოფილიყავი, მაგარამ აშკარად  ჩემი მფარველი ანგელოზი მიცავდა.“– აღნიშნავდა გეორგი გრეჩკო.

www.premiumi.ge




აფრიკაში დღემდე უცნობი უძველესი ბიბლიოთეკა აღმოაჩინეს


ფრანგმა არქეოლოგებმა სუდანში უცნობი ბიბლიოთეკა აღმოაჩინეს, რომელიც უძველეს კუშიტურ ენაზე დაწერილ ტექსტებსა და ტაბულებისგან შედგება. ნაპოვნი  ნივთების ასაკი 2700 წელს შეადგენს. აღსანიშნავია, რომ კუშიტური წარწერების  ბოლომდე  გაშიფვრა ყოველთვის ვერ ხერხდება. 

არქეოლოგიური გათხრების ადგილი მდებარეობს სედეინგში, სადაც ძვ. წ.ა. XIV ს. ნატაძრალია, რომელიც თავის დროზე  ეგვიპტეს ფარაონის ამენხოტეპ III -ის მეუღლეს, ტიას მიუძღვნეს. ჩვ. წ. VII საუკუნიდან ეს ადგილი ნეკროპოლად, “მკვდარ ქალაქად” იქცა, რომელიც  80 პირამიდას და ასობით სამარხს მოიცავს.

სამარხის  კედლებსა და სტელებზე   განთავსებული ტექსტები მეროიტულ ანუ კუშის სამეფოს ენაზეა შესრულებული. ეს ენა სუდანსა და ნუბიაში ჩვ.წ.ა V ს–მდე გამოიყენებოდა. კუშის სამეფო ეგვიპტემ ფარაონ ტუტმოს I–ის მმართველობის დროს დაპიყრო. მეროიტის ანბანი ძველეგვიპტური ანბანის საფუძველზე შეიქმნა, თუმცა ზოგიერთი წარწერა დღემდე არაა ბოლომდე გაშიფრული.




რა აღმოაჩინეს იდუმალი "ალთაის პრინცესას" სამარხში?


უკოკას პრინცესა
შვეიცარიელი მეცნიერების მიერ “ალთაის პრინცესას” აღდგენილი გარეგნობა
 1993 წელს ალთაიზე, კოშ–აგაჩის რაიონში უკოკის ტაფობზე მეცნიერები უძველესი ყორღანის გათხრას აწარმოებდნენ. ეს ტაფობი ოთხი სახელმწიფოს – რუსეთის, ყაზახეთის, მონღოლეთისა და ჩინეთის საზღვართან მდებარეობს. ყინულის ფენებში   ხის ბოძებით აგებულ სამარხს წააწყდნენ, სადაც შავი თექის ნაჭერზე  ხისგან გამოთლილი,  ყინულით დაფარული სარკოფაგი იდგა. მის გასადნობად მეცნიერებს რამოდენიმე დღე დასჭირდათ. სარკოფაგის  სახურავი 4 სპილენძის ლურსმნით იყო დჭედებული, მასში კი ახალგაზრდა ქალის კარგად შენახული გვამი ღმოჩნდა.

ზოგადად, უკოკის თაფობი არქეოლოგიური მასალებით  მდიდარი რეგიონია, აქ სხვადსხვა პერიოდის 150–მდე ყორღანული სამარხია ნაპოვნი. აღნიშნულ სამარხში ქალის გარდა კიდევ 2 მეომარი და 6 შეკაზმული ცხენი იყო.

კვლევის შედეგად დადგინდა, რომ ქალი ძვ. წ. ა. III საუკუნეში ცხოვრობდა და 25 წლის ასაკში  გარდაცვლილა. ქალის სახე აღმოსავლეთით იყო მიბრუნებული, ხელ–ფეხი კი ოდნავ მოხრილი ჰქონდა, თითქოს და ჩაეძინა.  თავზე ცხენის ძუისგან დამზადებული მაღალი შავი პარიკი ეხურა, რომელზეც  დამაგრებული იყო სხვადასხვა ფრინველის 15 ხის ფიგურა და ირმის გამოსახულება, ასევე ბრინჯაოს ქინძისთავი და  „სიცოცხლის ხის“  სიმბოლო – თექისგან დამზადებული 60 სმ–ზე გრძელი ფოთოლი.

ქალს სხეულზე სხვადსხვა  სვირინგები ჰქონდა. მაგალითად,  მარცხენა მხარეზე ამოტვიფრული იყო საკრალური ნიშანი –ე.წ. ალთაის გრიფონი. საინტერესოა, რომ ძველი საბერძნეთის  ისტორიკოსი ჰეროდოტი – იდუმალი ქალბატონის თანამედროვე – წერდა, რომ მთიან ალთაიში ცხოვრობდნენ სკვითთა ტომები, რომლებსაც ოქროს მცველ გრიფებად შეეძლოთ გადაქცევა. მისი თქმით, ეს უცნაური არსებები განსაკუთრებული სიმაღლით და არაჩვეულებრივი გარეგნობით გამოირჩეოდნენ.

Похожее изображение

ქალს ოქროსგან დამზადებული მავთულის საყურეები ეკეთა, ყელს კი ფრთიანი ჯიქებისგან შედგენილი ხის სამკაული უმშვენებდა. ტანზე მოყვითალო  უნაზესი აბრეშუმის პერანგი ეცვა, რომელიც სკვითებისთვის უჩვეულოდ განიერი იყო და მუხლებამდე სწვდებოდა. ანალიზმა ცხადყო, რომ აბრეშუმი ჩინეთში არ იყო დამზადებული, იგი ინდოეთის ჩრდილოეთით  და  ალთაიზე თითქმის არ გამოიყენებოდა. წელს ქვემოთ შალის სამნაჭრიანი წითელ–თეთრი გრძელი ქვედაბოლო ემოსა, დაწნული ფოჩებიანი სარტყლით. თავზე მატყლით, ბალახითა და ბეწვეულით სავსე თექის ბალიში ედო. ფეხზე ასვევე თექის გრძელი წინდები ეცვა.

ქალის მარცხნივ, შავ–წითელი თექის შალითაში ხისჩარჩოიანი სარკე იდო, მის გვერდით ცხენის ძუის ფუნჯი და ადამიანის კბილი, ასევე მიმობნეული იყო ფერადი მძივები.

გარდა ამისა სამარხში ნაპოვნია კერამიკის ჭურჭელი, ჯიხვის რქები, ქინძის თესლით სავსე ქვის ლამბაქი, ხის მომცრო ტაბლები და სხვა. სარკოფაგში არსებული ნივთებს ბეწვეული ჰქონდათ  გადაფარებული.

ხალხმა ქალს  „უკოკის პრინცესა“ შეარქვა, ზოგი კი მას „თეთრ ქალბატონად“ მოიხსენებდა. ანალიზმა ცხადყო, რომ ის ინდოევროპულ რასას მიეკუთვნებოდა, მისი სიმაღლე კი 165 სმ–ს აღწევდა. ქალი ძუძუს კიბოთი გარდაიცვალა, თუმცა ის  რამოდენიმე თვის შემდეგ დაკრძალეს. როგორც ჩანს ამ დროის განმავლობაში გარკვეულ რიტუალებს უტარებდნენ.  სხეულს ზეთების, ფისის, ვერცხლისწყლისა და ცვილის ნაზავით ჩაუტარდა   ბალზამირება.

Похожее изображение
რუსი მეცნიერების ვარაუდით “პრინცესა” ასე გამოიყურებოდა

ადგილობრივმა შამანებმა მაშინვე განაცხადეს, რომ ქალი პრინცესა არაა, არამედ ალთაის ერის წინაპარი–დედა და ორი სამყაროს ჭიშკრის მცველია. წესით, ასე ჯადოქრებსა და ქურუმებს  უწოდებენ ხოლმე.  მოსახლეობა  მუმიის სამარხში დაბრუნებას მოითხოვდა, მათი მტკიცებით წინააღმდეგ შემთხვევაში ალთაის უბედურებები დაადტყდებოდა თავს. მათ სასამართლოში სარჩელიც შეიტანეს და რუსეთის პრეზიდენტსაც მიმართეს, თუმცა  მოთხოვნა მაინც  არ დაკმაყოფილდა.  მუმია დღემდე ქ. ნოვოსიბირსკის ეთნოგრაფიისა და არქეოლოგიის ინსტიტუტში ინახება.

ექსპედიციის წევრები აღნიშნავდნენ, რომ ყინულით მხოლოდ სარკოფაგი იყო დაფარული და არა მთლიანი სამარხი.  ამიტომ,  მიუხედავად იმისა, რომ ქალის გვამი ბალზამირებული იყო, მაინც ჩნდება კითხვა –იყო თუ არა სარკოფაგში რაიმე განსაკუთრებული სითხე, თუ ეს ჩვეულებრივი გრუნტის წყალი იყო, რომელიც ცივი კლიმატის პირობებში ყინულად იქცა?

დღესდღეობით ადამიანის მუმიფიცირებული სხეულები აღმოჩენილია სხვადსხვა ქვეყნებში: ეგვიპტე, ვიეტნამი, ლაოსი, პერუ და ა. შ. მუმიებს როგორც  დიდებულ სამარხებში, ასევე  მყინვარებში და ნახშირის ღრმა ფენებში პოულობენ.

მარკუს ციცერონი
მარკუს ციცერონი

არსებობს ლეგენდა, რომ რომის პაპის პავლე III–ს (1534 – 1549 წ.წ.) დროს აპიის  გზაზე რომის მმართველის მარკუს ციცერონის ქალიშვილის სამარხი აღმოაჩინეს. ახალგაზრდა ქალის გვამი უცნობ გამჭირვალე სითხეში იყო ჩაფლული და იმდენად კარგად იყო შენახული,  იქ მყოფებს მიცვალებული მძინარედ მოეჩვენათ.  იმ მომენტისთვის, მისი გარდაცვალებიდან 15 საუკუნე იყო გასული. ამ ისტორიაში ყველაზე საინტერესო ჩაუქრობი ლამპარი იყო, რომელიც მიცვალებულს ფეხთ ედგა. სამარხის გახსნისას ეს ლამპარი ჩაქრა.

ამბავი მართლაც ლეგენდას ჰგავს, რომ არა ერთი გარემოება – მარკუს ციცერონს სინამდვილეში ჰყავდა ქალიშვილი სახელად ტულია ციცერონისი, რომელიც ძვ.წ.ა. 45.წ. მშობიარობას გადაჰყვა. ცნობილია, რომ შვილის გარდაცვალებამ მამას დიდი ტკივილი მიაყენა. ამას გარდა, აპიის გზა ანტიკურ რომში ყველაზე  მნიშვნელოვანი გზა იყო, რომლის გასწრივაც დიდგვაროვანთა სასახლეები და საგვარეულო სამარხები იყო განლაგებული.

რაც შეეხება ჩაუქრობ ლამპარს, მასზე ძველი სამყაროს მრავალი ისტორიკოსი წერდა. მაგალითად, ავგუსტინეს ( 354–430 წ.წ.) ცნობით   ასეთი ლამპარი ვენერას საკერპოში იდგა, მას ვერც ქარი და ვერც წვიმა აქრობდა. მწერალი პავზანი (II ს.)  ირწმუნებოდა, რომ ჩაუქრობელი ლამპარი ათენში, მინერვას ტაძარში ჰქონდა ნანახი, ხოლო პლუტარქი (46–120 წ.წ) ამტკიცებდა, რომ ზუსტად ასეთი ლამპარი ეგვიპტეში ამონის საკერპოში იყო; მისი თქმით, სტიქიებს არ ძალუძდა მისი ჩაქრობა.  მსგავს ლამპრებს ეგვიპტის ტაძრებსა და სამარხებშიც იყენებდნენ. სამარხის გახსნისთანავე  ლამპრები რატომღაც ქრებოდნენ. ეს უძველესი ტექნოლოგია თანამედროვე მეცნიერებისთვის დღემდე საიდუმლოს წარმოადგენს.

რადგანაც ამ ლეგენდის მრავალი დეტალი სინამდვილეს შეესაბამება, ე.ი.  ქალის უხრწნელი გვამისა და უცნაური სითხის ამბავიც გამოგონილი არ უნდა იყოს.  შესაბამისად, ტისულის პრინცესის და სავარაუდოდ, ალთაის „პრინცესის“  შემთხვევაშიც გამოყენებული იყო ეს უცნობი „შემნახველი“ სითხე. ამ ვერსიას „ჩინეთის პრინცესის“ ისტორიაც ამყარებს, რომელსაც მომდევნო მასალებში შემოგთავაზებთ.

www.premiumi.ge




დაფარული ისტორია – სად მდებარეობს ნამდვილი სინას მთა?


Похожее изображениеროგორც ცნობილია,  ბიბლიაში ნახსენები სინას მთა  ეგვიპტეს ტერიტორიაზე მდებარეობს.  ოფიციალურად ასეა. თუმცა, ზოგიერთი მკვლევარიამ თეორიას არ ეთანხმება. მათი მტკიცებით,  ნამდვილი სინას მთა საუდიის არაბეთის ტერიტორიაზე მდებარეობს, მაგრამ მასთან მისვლა აკრძალულია.

დღესდღეობით სინას მთა გარშემორტყმულია ლითონის ღობით და მას მუსლიმები იცავენ. იქ მოხვედრა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ყოველგვარ ფოტო და ვიდეო მასალას ტურისტებს  საუდიის არაბეთის საზღვარზე ართმევენ, რადგან მათ  გავრცელებას ხელისუფლება სასტიკად კრძალავს.

Картинки по запросу настоящая гора синай в саудовской аравииრიცხვში 20, 1-11 ნათქვამია, რომ ღმერთმა უთხრა მოსეს, წყალი კლდიდან მოეპოვებინა, რამეათუ ხალხს წყურვილი კლავდა. მოსეს უდაბნოში მოჰყავდა ერი . მათ გზადაგზა სხვადასხვა წინააღმდეგობა ეღობებოოდა და ისინი შესჩიოდნენ მოსეს: “…რაისათვის აღმოიყვანეთ კრებული ესე უფლისა უდაბნოსა ამას მოსრვად ჩუენდა და საცხოვრისა ჩუენისა? და რაისათვის ჰყავთ ესე? აღმოგვიყვანენ ჩუენ ვგვიპტით მოსრვად ადგილსა ამას ბოროტსა? ადგილი, რომელ არა ითესვის, არცა არს ლეღვი, არცა ვენახი, არცა მროწეული, არცა არს წყალი სასმელად. და მოვიდა მოსე და აჰრონ პირისაგან კრებულისაისა კარად კარვისა საწამებელისად და დავარდეს პირსა ზედა თვისსა და გამოჩნდა დიდებაი უფლისა მათ ზედა. და ეტყოდა უფალი მოსეს და ჰრქუა: მოიღე კუერთხი ეგე და შეკრიბეთ კრებული შენ და აჰრონ, ძმამან შენმან, და არქუთ კლდესა წინაშე მათსა, და გამოსცეს წყალი და გამოუდინოს მათ წყალი კლდისაგან და ასუას კრებულსა ამას და საცხოვარსა მათსა. და მოიღო მოსე კუერთხი იგი, რომელ იყო წინაშე უფლისა, ვითარცა უბრძანა უფალმან. და შეკრიბეს მოსე და აჰრონ კრებული იგი წინაშე კლდესა მას და ჰრქუა მათ: ისმინეთ ჩემი, ურჩნო, კლდისაგან ნუ ამის გამოგიდინოთ თქუენ წყალი. და აღყო მოსე ხელი თვისი და სცა კლდესა მას კუერთხითა მით ორგზის და გამოვიდა წყალი ფრიად, და სუა კრებულმან მან და საცხოვარმან მათმან. “

სურათზე აღბეჭდილია მოსეს კლდე, რომლის ნაპრალიდანაც გადმოდიოდა წყალი. მთის ჯაჭვის დასავლეთ მხარეზე, წმიდა ადგილის მოპირდაპირედ, განსაკუთრებული თვისებების მქონე ადგილია – ხუთი ან ექვს სართულიანი სახლის სიმაღლის კლდე, რომელიც დაახლოებით 200 ფუტის სიმაღლის გორაზე დგას.

“განაპო კლდე უდაბნოსა და ასუა მათ, ვითარცა ღრმისაგან დიდისა. გამოადინა წყალი კლდისაგან და გარდამოაცენნა, ვითარცა მდინარენი, წყალნი.”(ფს. 77, 15-16). ეს კლდე შუაშია გაპობილი და მის ძირში წყლის ეროზიის და მრავალი ნაკადულის ნაკვალევის გარჩევაა შესაძლებელი, რომლებიც სხვადასხვა მიმართულებით მოედინობოდა. ეს ფენომენი არანაირ სამეცნიერო და ლოგიკურ ახსნას არ ექვემდებარება, რამეთუ შუა უდაბნოში წყალი როგორ იწნებოდა?!

ნამდვილი სინას მთაც ასევКартинки по запросу настоящая гора синай в саудовской аравииე საუდიის არაბეთის ტერიტორიაზე მდებარეობს. მთის წვერი მასზე ღვთის დავანების გამო გაშავებულია და ვულკანურ მინად არის ქცეული. ეს არც შავი ქვაა და არაც ქვის ქანების რომელიმე სახეობა. ამ მთაზე ღმერთი ცეცხლის სახით იყო ჩამოსული (გამოსვლა 19,18) თავდაპირველად მეცნიერებს ეგონათ, რომ ეს ვულკანური ამოფრქვევის შედეგია. მაგრამ, როდესაც მათ ქვები დაამსხვრიეს, გაოცებულები დარჩნენ. გარედან ქვა დამდნარი ფენით იყო დაფარული, შიგნიდან კი გრანიტი იყო. უჩვეულო ტემპერატურამ ეს ქვები გარედან გაადნო. ამ მიდამოში ეს ერთადერთი მთაა, რომელსაც დამწვარი წვერი აქვს.
თუ ჩვენ ბიბლიის მიხედვით გავყვებით გზას, რომელიც მოსემ გაიარა ეგვიპტიდან სინას მთამდე, მაშინ ყველაფერი თავის ადგილზე დადგება. ანუ სახვა სინას მთა, რომელიც ეგვიპტეში მდებარეობს, ნამდვილი სინას მთა არაა, რადგან ბიბლიაში ნათქვამია, რომ მოსემ ერი ეგვიპტიდან გამოიყვანა! მათ ბევრი იარეს და სინას უდაბნოს მიადგნენ.

Интересная экспедиция на Синайскую гору
სინას მთის სინამდვილეს ამტკიცებს ის ფაქტი, რომ აქვე, მის მახლობლად განთავსებულია მოსეს სამსხვერპლო და მარმარილოს 12 სვეტი, რის შესახებაც ნახსენებია ბიბლიაში. “და დაწერნა მოსე ყოველნი სიტყუანი უფლისანი, აღიმსთო მოსე განთიად და აღაშენა საკურთხეველი ქუეშე მთასა მას და დასხნა ათორმეტნი ქვანი ათორმეტთაებრ ტომთა ისრაელისათა. ” (გამოსვალ 24,4. ) აქვე, გვერდით ოქროს ხბოს სამსხვერპლოა დი კლდეზე მისი გამოსახულებაა შემორჩენილი.

https://www.youtube.com/watch?v=PS6Lhw4mndw




რატომ გადამალა მძინარე "ტისულის პრინცესა" საბჭოთა ხელისუფლებამ ?


ეს  უცნაური ამბავი რუსეთში 1969 წლის სექტემბერში მოხდა. კემეროვოსთან, ტისულის რაიონის ს. რჟავჩიკში ნახშირის საბადოზე მუშაობისას, 70 მეტრის სიღრმეზე მაღაროელი კარნაუხოვი ორმეტრიან მარმარილოს სარკოფაგს წააწყდა.

სამუშაოები იმწამსვე შეწყდა, სარკოფაგი ამოიტანეს და მისი გახსნა სცადეს. ნაპირები საგოზავით იყო დაფარული, რომელიც დროთა განმავლობაში გაქვავდა, ამიტომ მუშები მის მოცილებას ინსტრუმენტებით ცდილობდნენ.  მზის შუქისა და სითბოს ზემოქმედებისგან საგოზავი გამჭირვალე სითხედ იქცა და დაიღვინთა. მწვავე შეგრძნების ერთერთმა მოყვარულმა ეს სითხე ენითაც გასინჯა, იგი ერთ კვირაში შეიშალა, თებერვალში კი სახლთან გაყინული იპოვეს. სარკოფაგის სახურავი იდეალურად იყო გამოყვანილი, მეტი სიმჭიდროვისთვის შიდა კიდე დაკუთხული იყო და მტკიცედ ეჭიდებოდა სკივრის 15–სანტიმეტრიან კედლებს. გარე დათვალიერებით ეტყობოდა, რომ არტეფაქტი 250 სმ სიგრძის, 80 სმ სიმაღლისა და 90 სმ სიგანის მარმარილოს  მთლიანი ნაჭრისგან იყო გამოთლილი და კარგად დამუშავებული. სარკოფაგის გახსნამ, კი იქ მყოფნი შოკში ჩააგდო. სარკოფაგი ავსებული იყო კრისტალურად გამჭირვალე ვარდისფერ–ცისფერი სითხით,  ხოლო მასში 30 წლამდე ევროპული გარეგნობის ულამაზესი, მაღალი, ტანადი ქალი ესვენა. ცისფერი დიდი თვალები ფართოდ ჰქონდა გახელილი, ხშირი ქერა თმა წელამდე სწვდებოდა და  მოკლედ შეჭრილ ფრჩხილებიან ხელებს ფარავდა. ტანზე ქათქათა, გამჭვირვალე  მაქმანიანი კაბა ეცვა, რომლის მკლავები ფერადი ყვავილებით იყო მოქარგული. ქვედა საცვლები არ ჰქონდა. ქალი უფრო მძინარეს ჰგავდა, ვიდრე მიცვალებულს. სასთუმალთან შავი, ცალი მხრიდან მომრგვალებული ლითონის შავი კოლოფი ედო, ასე 25×10 სმ ზომის.

კუბო გახსნილ მდგომარეობაში დაახლოებით დღის 3 საათამდე იდგა. სასწაულის სანახავად მთელი სოფელი შეიკრიბა. რა თქმა უნდა, უფროსობასაც შეატყობინეს. რაოინული ცენტრიდან უმალვე ჩამოვიდნენ სამხედროები, მილიციის და სახანძრო სამსახურის თანამშრომლები. მინდორზე ვერტმფრენი დაეშვა, იქიდან სამოქალაქო სამოსში გამოწყობილი „ამხანაგები“ ჩამოსხდნენ, ყველა გააფრთხილეს, რომ ადგილზე გადამდები დაავადება იყო და მოსახლეობას ახლოს მიკარება აუკრძალეს. ხოლო სარკოფაგს ვინც შეეხო, აღწერაზე აიყვანეს, თითქოს სამედიცინო გამოკვლევისთვის. მათ სარკოფაგის თვითმფრინავში შეტანა დააპირეს, მაგრამ სიმძიმის გამო ვერ შეძლეს. გადაწყვიტეს გამჭირვალე  სითხე ამოეტუმბათ, თუმცა როგორც კი სითხე  ამოიღეს, გვამმა გაშავება დაიწყო. სითხე კვლავ სარკოფაგში ჩაასხეს და სიშავეც უმალვე გაქრა, ქალის ლოყებს სიღაჟღაჟე დაუბრუნდა. კუბო დახურეს და თვითმფრინავში აიტანეს, საგოზავის ნარჩენები მიწასთან ერთად აფხიკეს, ცელოფნის პარკებში მოათავსეს და თვითმფრინავი ნოვოსიბირსკში გაფრინდა.

ბერჩიკულის ტბა ( ტისულის რ–ნი)

ხუთი დღის შემდეგ სოფელში პროფესორი ჩავიდა და მოსახლეობას წინასწარი ლაბორატორიული შედეგები გააცნო.  მან განაცხადა, რომ აღმოჩენა ისტორიის არსს მთლიანად შეცვლის და უახლოეს მომავალში საბჭოთა მეცნიერები კვლევის შედეგებს გაასაჯაროვებენ. მან აღნიშნა, რომ სამარხის ასაკი სულ მცირე 800 მილიონ წელს შეადგენს. ქალი პალეოზოის ერის ქვანახშირის პერიოდშია დაკრძალული, დედამიწაზე დინოზავრების გამოჩენამდე, ქვანახშირის ფენების  ჩამოყალიბებამდე, ანუ როდესაც ჩვენი პლანეტა მცენარეთა სამყაროს წარმოადგენდა. თავდაპირველად სარკოფაგი უღრან ტყეში ხის სამარხში იდგა, დროთა განმავლობაში სამარხი მიწას გაუსწორდა, დაიშალა და ასობით მილიონი წლის განმავლობაში  უჟანგბადობის პირობებში ნახშირის მონოლიტურ ფენად იქცა. ასევე დაადგინეს, რომ ცივილიზაციის დონე, რომელსაც პრინცესა მიეკუთვნება, დღემდე ცნობილ ყველა ცივილიზაციას აღემატება, რადგან კაბის ნაჭრის წარმომავლობა სამეცნიერო ანალიზს არ ექვემდებარება,  მსგავსი მასალის შექმნის ტექნიკა კი ჯერ არ შეუქმნიათ. პროფესორმა განაცხადა, რომ ვერც ვარდისფერ–ცისფერი სითხის შემადგენლობა დაადგინეს, მხოლოდ ზოგიერთი კომპონენტის დადგენა შეძლეს, რომლებიც ხახვისა და ნივრის უძველესი სახეობებისგანაა მიღებული. რკინის კოლოფზე პროფესორს სიტყვაც არ დასცდენია. ლექტორის წასვლიდან რაიონულ გაზეთში მომხდარის შესახემ მცირე ცნობა დაიბეჭდა. სოფლის მაცხოვრებლებმა პროტესტი გამოთქვეს, რომ ამხელა სენსაციის შესახებ  მხოლოს სამი წინადადება დაიბეჭდა. ამის გამო, ტისულის რაიონს მილიციამ ალყა შემოარტყა და მოსახლეობას აღნიშნული გაზეთის ნომრები ჩამოართვა, სამარხის ადგილი კი გულმოდგინედ გადათხარეს და მიწა მიაყარეს.

1973 წელს, როდესაც მთავრობის აზრით, სიტუაცია ჩაწყნარდა, ბერჩიკულის ტბის კუნძულებსა და სანაპიროზე, სარკოფაგის აღმოჩენის ადგილიდან 6 კმ–ში მკაცრად გასაიდუმლოებულ პირობებში მსხვილმასშტაბიანი გათხრები განხორციელდა. სამუშაო მონაკვეთს მილიცია და სამხედროები იცავდნენ. თუმცა შუბი ხალთაში არ დაიმალებაო, გათხრებში მონაწილე მუშები რაიონის მაღაზიაში შეთვრნენ და წამოცდათ, რომ კუნძულებზე უძველესი, ქვის ხანის დროინდელი სასაფლაო იყო აღმოჩენილი. დეტალების გამხელაზე უარი თქვეს, თუმცა სოფლის მაცხოვრებლები საკუთარი თვალით ხედავდნენ, რომ ტბასთან პერიოდულად მოდიოდა ვერტმფრენი და რაღაცეები მიჰქონდა. ხოლო ბერჩიკულის ტბის სანაპიროზე უამრავი გადათხრილი და შემდგომ მიწით მიყრილი საფლავი დარჩა.

ამ ისტორიაში ყველაზე საინტერესო კი ის ფაქტია, რომ „ტისულის პრინცესა“ ბალზამირებული არ იყო, როგორც მუმია, არამედ ანაბიოზის მდგომარეობაში იმყოფებოდა. ამაზე ის ფაქტი მოწმობს, რომ მისი გრძელი თმა ბოლოში დაწნული იყო, ზედა ნაწილი კი მოშვებული. ანუ როდესაც ქალი სარკოფაგში წვებოდა, მას ნაწნავი დაუწნეს, ანაბიოზში კი სასიცოცხლო პროცესები არ წყდება, არამედ შენელდება ხოლმე, ამიტომ დროთა განმავლობაში მისი თმა გაიზარდა…

ცხადია, რომ ეს საქმე დღემდე გასაიდუმლოებულია. თითქმის ყველა უშუალო მოწმე გარდაიცვალა, ხოლო სამხედროებიდან  მხოლოდ ერთმა პოლკოვნიკმა დაარღვია დუმილი. აღნიშნული პიროვნებაც  მწირ  ინფორმაციას გვაჭვდის, და მხოლოდ აღმოჩენის ნამდვილობის ფატქს ადასტურებს. “ტისულის პრინცესის” გადამალვას ზოგი ცივი ომის მიზეზით ხსნის, ვითომდა იმ პერიოდში ბერჩიკულის ტბასთან რამდენიმე უცხოური ჯაშუშიც  დააკავეს, სსრკ კი ვითარების გამწვავებას ერიდებოდა. სხვა ვერსიით, ათეისტურ  ხელისუფლებას არ სურდა აღმოჩენის აღიარება, რადგან ეს დარვინის თეორიას სრულიად უარყოფდა და ისტორიის ჩვეულ აღქმას თავდაყირა დააყენებდა.

www.premiumi.ge

სულ მალე მკითხველს შევთავაზებთ მასალებს  ალთაისა და ჩინეთში  აღმოჩენილი მსგავსი  შემთხვევების შესახებ.